Hier vind je gedichten die ik heb geschreven over chronisch ziek zijn. Voel je vrij ze te delen (gebruik dan wel even een linkje naar de site + mijn naam)

Een marionet aan een touw
wachtend op het script van vandaag
Hij heeft de regie
Geen aandacht voor geklaag

Kijkend door een glas naar buiten
Gedempte geluiden
Afstand met de rest
Moeite het te uiten

Van alles willen en doen
maar alles gaat moeizaam
Verloren wensen en dromen
Gevangen in dit lichaam

Ja, ik wil heel graag afspreken
maar mijn hoofd wordt geteisterd door felle steken
Jazeker, ik hou van vakanties en dagjes vol pret
maar door de migraine moet ik nu plat in bed
Natuurlijk heb ik zin om op de thee te komen
maar ik heb helaas deze maand al teveel pillen genomen
Soms is het passen en meten
en alles kost me veel energie
maar vergeten, dat ben ik jullie niet

Ik ben ik
en jij bent jij
Ik maak deel uit van jouw wereld
vanaf de zijlijn

De zon schijnt
het leven lacht me toe
Maar ik voel wanhoop
en ben alleen maar moe

Mijn hart vol dromen en wensen
muziek, ideeën, toekomst en mensen
Mijn hoofd op slot, altijd pijn
Ik lach en doe mee vanaf de zijlijn

Dagen in bed, hoofd op ontploffen
Gevangen in dit lichaam
Angst, verdriet, woede
Eenzaam

Ik ben ik
en jij bent jij
Ik maak deel uit van jouw wereld
vanaf de zijlijn

Een kusje op mijn voorhoofd
een knuffel is goud waard
jouw lach zien en weten
dat het met jou goed gaat

Natuurlijk wil ik met je spelen
en samen stoeien is zo leuk
maar mama is zo moe
en mama’s hoofd bonkt en beukt

‘Heb je hoofdpijn, mama?’
‘Moet je even naar bed?’
Ja, lieverd, mama heeft migraine
dus pak maar even de tablet

Het doet pijn ‘nee’ te zeggen
want je bent zo lief
Ik kan het je niet echt uitleggen
Mijn liefde voor jou is explosief

Zodra het even kan,
hebben we samen zoveel plezier
Je slaat je armen om me heen
en zegt ‘Ik hou van jou’
Dit is waar het om gaat,
dit moment, hier

Schuldgevoelens zijn scherp als een ijspriem
een stemmetje in je hoofd
die spuwt met kritiek
en je verdoofd

Gedachtes zijn geen feiten
dat weet je stiekem wel
en van voortdurend ‘het spijt me’
ervaar je geen herstel

Want een kusje op je voorhoofd
en een knuffel zijn goud waard
jouw lach te zien en te weten
dat het met jou goed gaat

Je slaat je armen om me heen
en zegt ‘Ik hou van jou’
Dit is waar het om gaat,
dit moment,
omdat jij jij bent

Glimlachend naar de camera.
Momenten om te genieten, van geluk.
Er lijkt niks aan de hand op social media.
Maar ik ga er vaak onder gebukt.

Ik blijf overeind met medicijnen in mijn lijf.
Die maken dat de pijn draaglijk is, verdwijnt.
Dagen in bed, terugdenkend aan die leuke momenten. Die waren zo fijn.
Ze fungeren als brandstof voor de geest
Om me te wapenen tegen de lichamelijke pijn

Weer een dag een hoofd op barsten.
Het is vaak een strijd.
Is dit nu dag vijfentwintig of zesentwintig?
Ik raak de tel kwijt.

Piekergedachten die me s' nachts besluipen, me wakker houden.
Hoeveel dagen mag ik deze maand nog medicijnen door mijn strot douwen?

Weer een nieuwe dag, net als de dagen daarvoor.
Maar de schouders eronder en door.
Ik kijk naar mijn zoon, en ik voel ook zoveel dankbaarheid.
Zoveel lieve mensen om mij heen.
Die er voor mij zijn, altijd

Die gedachten houden me op de been
en trekken mij door de moeilijkste momenten heen.
Maar soms, alweer liggend in bed,
voel ik me toch alleen...